Prawda wygląda tak, że nikt nigdy nie chce, żeby ta chwila nadeszła…. Mówię szczerze, nie jestem zmęczony grą w tenisa, ale moje ciało nie chce więcej grać, więc nie pozostaje nic innego, jak zaakceptować ten stan rzeczy. Uważam się za ogromnie uprzywilejowanego, że mogłem zmienić jedno z hobby w karierę, do tego karierę znacznie dłuższą, niż mogłem przypuszczać [1]. Mówiąc te słowa Rafael Nadal w wieku 38 lat zakończył karierę w zawodowym tenisie w wyniku coraz częściej pojawiających się kontuzji, które uniemożliwiały mu grę na najwyższym poziomie. Mentalnie chciał grać dłużej, ale jego ciało w pewnym momencie powiedziało „stop”. Zanim jednak się zatrzymał, żegnając się z fanami, odniósł rekordową liczbę 14 zwycięstw w najbardziej wyczerpującym i wymagającym tenisowym turnieju na świecie Roland Garros. Był specjalistą od mączki, ale również 6 razy zostawał mistrzem turniejów Australian i US Open oraz 2-krotnie Wimbledonu. Łącznie wygrał 22 Wielkie Szlemy, 2 razy stawał na najwyższym stopniu podium jako mistrz olimpijski, a w trakcie kariery zwyciężył w 1080 meczach. Wszystko zaczęło się w wieku 3 lat, kiedy po raz pierwszy wziął rakietę do ręki. Od tego momentu przeszedł długą i wymagającą drogę, aby dzisiaj zaliczać się do grona najlepszych tenisistów wszech czasów. O tym, jak to zrobił, jak walczył nie tylko z przeciwnikami, ale również z samym sobą na korcie i poza nim, dowiesz się z książki Wojownik. Rafael Nadal i jego królestwo.

Czytając książkę będziesz wiedzieć również:
- kto sprawił, że Rafael Nadal rozpoczął grę w tenisa,
- w jakiej jeszcze sportowej dyscyplinie wyróżniał się umiejętnościami jako nastolatek,
- którzy trenerzy pomogli Rafaelowi wejść na tenisowy szczyt, a następnie się na nim utrzymać,
- do czego Nadal zainspirował polską tenisistkę Igę Świątek,
- dlaczego w grze na mączce taktyka ma większe znaczenie niż na kortach twardych,
- ile rakiet na korcie rozwalił Nadal w trakcie całej swojej zawodowej kariery,
- dlaczego rzadko potrzebował wsparcia mentalnego ze strony psychologów sportowych,
- z jakiego powodu na co dzień praworęczny Rafa zdecydował się w tenisie na leworęczny forhend,
- jaką radę udzielił Nadalowi polski tenisista Wojciech Fibak, aby podnieść skuteczność jego gry,
- skąd pochodzi nazwa stadionu Roland Garros,
- jak przez ostatnie ponad 20 lat wyglądała rywalizacja wielkiej trójki tenisistów: Federer-Novak-Djoković,
- w jaką grę planszową grał często Rafa przed meczami oraz treningami,
- jakie rutyny stosował podczas meczów i w czym mu pomagały,
- dlaczego w trakcie turnieju Roland Garros korzystał najczęściej z tej samej kabiny prysznicowej,
- jaką strategię gry zaczęli obierać przeciwnicy, aby częściej wygrywać z Nadalem,
- który z wielkiej trójki tenisistów (Federer, Nadal, Djoković) w wyniku kontuzji stracił najwięcej okazji, aby zagrać w Wielkich Szlemach.

Opinia o książce: Królestwem dla Rafy Nadala była mączka i korty Roland Garros, na których za każdym razem kiedy dochodził do finału wygrywał, będąc 14 razy nie do pokonania. Jego wyczyn był tak spektakularny, że władze paryskiego turnieju postanowili jeszcze w trakcie kariery postawić Nadalowi pomnik. Z kolei korespondent tenisowy Christopher Clarey, który śledził poczynania Nadala od kiedy ten skończył 17 lat, napisał o nim książkę, która stanowi obszerną biografię, opisując na 563 stronach historię Rafy, zarówno jako tenisisty, ale także jako człowieka. Autor skupia się nie tylko na grze Nadala, kolejnych turniejach z jego udziałem, ale także w ciekawy sposób przybliża czytelnikowi historię tenisa, w tym w szczególności grę na kortach Roland Garros. Książkę czyta się z zaciekawieniem, gdzie narracja autora przeplata się z wywiadami przeprowadzonymi nie tylko z Nadalem, ale także z jego trenerami, przeciwnikami, w tym z Rogerem Federerem oraz Novakiem Djokoviciem. Książka zdecydowanie warta przeczytania zarówno dla fanów Rafy Nadala, ale także pasjonatów tenisa, którzy chcą lepiej zrozumieć tę sportową dyscyplinę oraz chcą mieć większy wgląd w umysł mistrza (nie tylko) na korcie Roland Garros.

Lekcja mentalna od Rafaela Nadala: Przede wszystkim chodzi o to, że lubię grać. A po drugie, moim celem nigdy nie było udowodnienie czegoś światu albo ludziom, ani przekonywanie ich, że jestem taki, a nie inny. Nigdy nie odnajdywałem motywacji w przekonywaniu innych, że się mylą, albo w toczeniu z kimś jakichś walk. Dla mnie motywacja zawsze była osobista. Nie trenuję z myślą o pokonaniu Djokovicia, Federera czy Murraya. Trenuję, żeby wyprzedzić samego siebie, przekroczyć własne granice i być możliwie najlepszym [1]. Psycholog Jim Taylor, pracujący przez wiele lat ze sportowcami, opracował Piramidę Idealnego Wykonana wskazując, że jej podstawę stanowi motywacja rozumiana jako „cierpliwość i wytrwałość w działaniu oraz zdolność do ciężkiej pracy w obliczu zmęczenia, bólu i znudzenia” [2]. Z kolei jedną z ważniejszych teorii w zakresie motywacji jest teoria samostanowienia (Self – Determination Theory) [3], zgodnie z którą motywacja człowieka znajduje się na kontinuum od stanu amotywacji (całkowitego braku motywacji) poprzez motywację zewnętrzną, aż do motywacji wewnętrznej. Rafael Nadal podkreśla, że w trakcie swojej kariery jego celem nie było ściganie się z innymi zawodnikami. Dla niego motywacja była zawsze osobista. Z jednej strony Nadal podążał za pasją, robił to co kochał, a gra w tenisa dostarczała mu wiele radości. Z drugiej strony, napędem do działania nie byli rywale na korcie, ale przede wszystkim on sam, aby z każdym treningiem być coraz lepszym tenisistą oraz aby przekraczać własne granice fizyczne i mentalne. Badania naukowe pokazują, że motywacja płynąca z wnętrza jednostki (tj. motywacja wewnętrzna) daje sportowcowi więcej pozytywnych emocji [4] oraz jest on w stanie wkładać większy wysiłek w uprawianą przez siebie dyscyplinę, niż w przypadku gdyby motywacja miała charakter zewnętrzny [5]. W przypadku tej drugiej, w dłuższej perspektywie czasowej, może prowadzić ona do zwiększonego poziom stresu, niepokoju, lęku [6], a nawet do wypalenia w sporcie [7]. Jaką więc lekcję mentalną płynącą z badań naukowych oraz z doświadczenia jednego z najlepszych tenisistów sportowiec może wyciągnąć dla siebie? Przede wszystkim, aby uprawiając swoją dyscyplinę, motywacja do działania pochodziła z jego wnętrza, aby trenował przede wszystkim dla siebie, zamiast robić to dla innych, a przy tym porównując się ze swoimi rywalami. Aby punktem odniesienia był on sam, a nie inni zawodnicy. Ważne, aby sportowiec skupiał się na pracy własnej, na swoim zaangażowaniu oraz na poprawie własnych umiejętności. Na tych elementach, na które w swoim sportowym przygotowaniu ma wpływ. Dzięki takiemu podejściu będzie doświadczał więcej pozytywnych emocji, czerpał większą radość z uprawianej dyscypliny i zapewne będzie w stanie grać o wiele dłużej, podobnie jak to zrobił w trakcie swojej kariery tenisista Rafael Nadal.

Autor: Christopher Clarey. Data wydania: 21/05/2024. Wydawnictwo: SQN.

Więcej informacji o książce znajdziesz na stronie wydawnictwa: https://www.labotiga.pl/tenis/52255-wojownik-rafael-nadal-i-jego-krolestwo.html

[1] Przytoczony w artykule cytat pochodzi z książki Wojownik. Rafael Nadal i jego królestwo.
[2] Blecharz, J., Siekańska, M. (2009). Praktyczna psychologia sportu. Wykorzystanie koncepcji psychologicznych w sporcie. Akademii Wychowania Fizycznego im. Bronisława Czecha w Krakowie.
[3] Deci, E. L., Ryan, R. M. (1985). Intrinsic motivation and selfdetermination in human behavior. New York, NY: Plenum Press.
[4] Scanlan, T. K., Lewthwaite, R. (1986). Social psychological aspects of competition for male youth sport participants: IV. Predictors of enjoyment. Journal of sport psychology, 8(1).
[5] Pope, J. P., Wilson, P. M. (2015). Testing a sequence of relationships from interpersonal coaching styles to rugby performance, guided by the coach–athlete motivation model. International Journal of Sport and Exercise Psychology, 13(3), 258-272.
[6] Gagné, M., Deci, E. L. (2005). Self‐determination theory and work motivation. Journal of Organizational behavior, 26(4), 331-362.
[7] Raedeke, T. D. (1996). Is athlete burnout more than just stress? A sport commitment perspective.